تست نفوذپذیری رطوبت برای ارزیابی توانایی پارچه برای انتقال بخار آب تحت شرایط خاص استفاده می شود. یک فنجان نفوذپذیری رطوبت حاوی یک ماده خشک کن یا آب و مهر و موم شده با نمونه پارچه در یک محیط دربسته با دما و رطوبت مشخص قرار می گیرد. نرخ نفوذپذیری رطوبت و نفوذپذیری رطوبت بر اساس تغییر جرم فنجان نفوذپذیری رطوبت (شامل نمونه و ماده خشک کن یا آب) در مدت زمان مشخص محاسبه می شود. نرخ نفوذپذیری رطوبت نشان دهنده جرم بخار آب است که به صورت عمودی از سطح واحد نمونه در یک زمان مشخص تحت شرایط دما و رطوبت مشخص در هر دو طرف عبور می کند، که بر حسب گرم بر متر مربع در ساعت [g/(m²·h)] یا گرم بر متر مربع در ۲۴ ساعت [g/(m²·۲۴ ساعت)] بیان می شود. نرخ نفوذپذیری رطوبت نشان دهنده جرم بخار آب است که به صورت عمودی از سطح واحد نمونه در یک زمان مشخص تحت شرایط دما و رطوبت مشخص در هر دو طرف عبور می کند، با یک واحد اختلاف فشار بخار آب، که بر حسب گرم بر متر مربع بر پاسکال در ساعت [g/(m²·pa·h)] بیان می شود.
مقادیر بالاتر برای هر دو شاخص نشان دهنده نفوذپذیری رطوبت بهتر پارچه است. تفاوت اصلی بین GB/T12704.1–2009 "Textiles - Test Methods for Moisture Permeability - Part 1: Hygroscopic Method" و GB/T12704.2–2009 "Textiles - Testability{29} Methods Testability for Moisture Permeability: Part 29}" در روش هیگروسکوپی، یک ماده خشک کننده در فنجان نفوذ قرار می گیرد، در حالی که در روش تبخیر، آب مقطر در فنجان نفوذ قرار می گیرد. روش تبخیر بیشتر به روش فنجان عمودی و روش فنجان معکوس تقسیم می شود. روش فنجان معکوس فقط برای پارچه های ضد آب و قابل تنفس قابل استفاده است. در استانداردهای ذکر شده در بالا، گزینه های متعددی برای شرایط دما و رطوبت محیط آب بندی شده وجود دارد. بنابراین، با استفاده از روش آزمایش یکسان بر روی یک نمونه، شرایط دما و رطوبت متفاوت نتایج متفاوتی را به همراه خواهد داشت.
ورزش مقدار زیادی عرق تولید می کند، در حالی که فعالیت های خارج از منزل به ناچار باد و باران را شامل می شود. این یک تناقض دارد: بدن باید بتواند از خیس شدن باران و برف جلوگیری کند و در عین حال بتواند به طور موثر عرق را دفع کند. خوشبختانه، بدن انسان بخار آب را در یک حالت مولکولی ساطع می‌کند، در حالی که باران و برف قطرات مایع جمع‌آوری شده‌اند و اندازه‌های آنها به‌طور قابل‌توجهی متفاوت است.
